In een koele bus trekken we ’s middags verder. Naar Carteret (gemeente Barneville-Carteret), het havenplaatsje aan de steeds warmer wordende westkust van La Manche, waar José graag haar verjaardag wil vieren. De app van CamperContact levert een leuke gratis camperplaats op aan de haven, vlakbij strand en het ‘Gare de Marine’, waar normaal gesproken de boten vertrekken naar de anglonormandische eilanden Jersey en Guernsey, op nog geen 40 minuten vaarafstand. Door Corona vaart er geen schip. Enkel vissersboten die hier op de kade bij het koelhuis hun vangst lossen.

Echt een geweldige camperplaats, zo op het eerste gezicht, op 200 m van het centrum van dit kleine plaatsje. Tijdens ons verblijf van twee nachten en een lange hete dag daartussen komen er echter enkele minpuntjes aan het licht. Wanneer van de drooggevallen delen van de delta – die naar de jachthaven leidt – ’s nachts een afgrijselijk walmende lucht naar binnen kruipt en onze neusgaten vult, werkelijk misselijk makend, zijn we een pietsie minder enthousiast. De tapasbar, die de tweede avond tot 1 uur open is en een luidruchtig publiek trekt met voortdurend af en aan rijdende auto’s, vinden we ook wat minder. Opnieuw gaat onze nachtrust aan diggelen. Wanneer we overdag in de postzegel schaduw van de ceders aan de rand van de parking ons heil zoeken, weg van de bloedhitte, doet de stank van de vele hondendrollen ons daar wegvluchten.

Tot overmaat van ramp blijken we na terugkeer uit het stadje, waar we gewinkeld en heerlijk geluncht hebben, een bon op de voorruit te hebben om volkomen duistere redenen. Het formele Frans op het papiertje is voor ons abracadabra, maar een vriendelijke mede-schaduwzoekster legt het uit: parkeren mag je hier wel, met je camper, kamperen niet. Het verschil is de uitgetrokken treeplank, onze voorwielen op blokken, stoeltjes buiten en een open dakluik. Pffff! Hadden we dit kunnen weten? Nee, ik check alle ge- en verbodsborden die ik kan vinden en spreek er meerdere camperaars over die hier ook staan, maar de voorschriften van deze gemeente blijven onduidelijk, zelfs tegenstrijdig. Ze schijnen twee weken geleden te zijn ingevoerd, voordien mocht alles. Er zit maar één ding op: de volgende dag naar het gemeentehuis van Barneville. Tot die tijd genieten we van het mooie en het goede dat er is. Het blijft een bijzondere plek om te staan.